Pasek-unijny

„Wspólny Front” to interdyscyplinarny projekt realizowany przez  najwybitniejszych polskich Artystów występujących w roli „Mistrzów” i młodych adeptów sztuki „Uczniów” którzy łączą swój talent w jednej wspólnej produkcji multimedialnej, narodowej opery F.Nowowiejskiego „Legenda Bałtyku”.

Inspiracją dla „Wspólnego Frontu” stał się projekt edukacji muzycznej Roberty Guaspari dla dzieci z nowojorskiego Harlemu czy projekt edukacji tanecznej, realizowany przez Simona Rattla i Filharmonię Berlińską. Projekt realizują wybitne autorytety pedagogiczne z różnych dyscyplin artystycznych, których zadaniem jest inspirowanie, animowanie i motywowanie twórczości młodzieży w zakresie szeroko rozumianej kultury. Materią ich pracy są mało znane (a czasem zupełnie zapomniane) dzieła muzyczne Polskiego Dziedzictwa Narodowego, pokazujące bogactwo naszej kultury i dające możliwość reinterpretacji klasycznych wzorców przy użyciu współczesnych, nakierowanych na młodego odbiorcę metod. Praca i wymiana doświadczeń łączą się w tym projekcie z artystycznymi działaniami młodych twórców i ich pedagogów. Projekt ma charakter regionalny a jego działania zarówno twórcze jak i demonstracyjne będą realizowane w następujących ośrodkach.

 

Wspólny front  - mapa

Projekt realizowany będzie w latach 2017-2020.

Wspólny Front tworzony po raz drugi dla działania dla rzecz odkrywania muzyki polskiej poprzez Wybitnych Artystów tym razem we współpracy z Debiutantami mającymi szansę na międzynarodową karierę.

W bieżącej edycji odsłonimy tajemnicę Legendy Bałtyku skrywanej w operze Feliksa Nowowiejskiego.

W wyniku żmudnych poszukiwań oraz konkursowej rywalizacji zaprosiliśmy do współpracy:
Osoby: Mestwin - bas; Przemysław Firek ( opiekun grupy wokalnej)
Bogna, jego córka - sopran; Hasmik Sahakyan
Swatawa, jej przyja­ciółka - mezzosopran; Aleksandra Opałka
Doman - tenor; Sławomir Naborczyk
Tomir - baryton; Michał Janicki
Lubor, handlarz bursztynu - baryton, Paweł Trojak

Towarzyszyć im będzie:

Sinfonia Varsovia
Chór Polskiego Radia w Krakowie
 wraz z zaproszonymi uczestnikami,
adeptami Akademii Sinfonia Varsovia w niniejszym projekcie
pod batutą Sebastiana Perłowskiego.

Akcja rozgrywa się na słowiańskim wybrzeżu Bałtyku w czasach przedhisto­rycznych.



Akt I. Młody żeglarz, Doman, zakochany jest w pięknej Bog­nie, córce starego rybaka Mestwina. Miłość jego jest wzajemna; niestety Mestwin odnosi się doń z wyraźną niechęcią, gdyż woli oddać córkę bogatemu handlarzowi bursztynów, Luborowi. Anty­patyczny Lubor pyszni się swą zamożnością i pogardliwie traktu­je ubogich rybaków, śpiewając przy tym pieśń o potędze pie­niądza. Ludność osiedla wyśmiewa pychę Lubora, a młody To­mir w odpowiedzi sławi nieodparty urok młodości i miłości, cenniejszej nad wszystkie skarby. Mestwin, chcąc pozbyć się Domana, opowiada starą legendę o wspaniałym i bogatym gro­dzie - Winecie. Panująca w nim królowa, Jurata, wzgardziła niegdyś miłością samego boga ognia, Peruna, ten zaś, rozgnie­wany, wywołał straszliwą burzę i zatopił całe miasto wśród morskich odmętów, a na królową rzucił czar wiecznego snu. Raz tylko w roku, w sobótkową noc Święta Słońca, Wineta wypływa na powierzchnię morza. Śmiały żeglarz, który potrafił­by wtedy przedostać się do miasta i pokonać przeszkody za­klętego pałacu, będzie mógł zbudzić Juratę i zdobyć jej skarby oraz tajemniczy pierścień, dający władzę nad morzami. Koń­cząc swą opowieść, Mestwin namawia Domana, aby wykazał swą odwagę i sprawność, udając się po pierścień Juraty, i oświadcza, że tylko wówczas, gdy Doman przyniesie pierścień, zezwoli na jego ślub z Bogną. Liczy po trosze na to, że mło­dzik zlęknie się niebezpieczeństw takiej podróży. Jednak dziel­ny Doman nie lęka się niczego i mimo przestróg zebranego tłumu postanawia spróbować szczęścia w wyprawie do Winety. Zatrwożoną o los ukochanego Bognę uspokaja i pociesza jej przyjaciółka Swatawa.

Akt II. Odsłona 1. Zapadła czarodziejska noc sobótki. Nad brzegiem morza spotyka się Bogna z Domanem. W gorących słowach wyznają sobie miłość (aria Domana "Czy ty mnie ko­chasz"). Daleko nad morzem rozjaśnia się łuna - w jej świetle ukazują się zarysy wynurzającego się z fal zatopionego miasta Winety. Doman wsiada do łodzi i wyrusza, by zginąć lub zdobyć tajemnicę klejnotu królowej Juraty. Bogna zostaje sama (aria "Wiodą mnie twe oczy").
Odsłona 2. (balet). Doman, walcząc z morskimi żywiołami, dotarł wreszcie do podwodnego pałacu. Widzi Juratę na tronie w otoczeniu fantastycznych postaci rusałek i topielic, jest świadkiem jej dziwacznego tańca, wyrażającego tęsknotę za życiem i wolnością. Po zaciętej walce pokonuje morskie dziwotwory broniące dostępu do królowej, pocałunkiem zdejmuje czar z Juraty i otrzymuje z jej ręki zaklęty pierścień, budząc w ten sposób na powrót do życia zatopione miasto.

Akt III. W rybackim osiedlu lud przygotowuje znicze i sto­sy kupalne, gdy tymczasem Bogna pod posągiem bogini miłości, Dziedzilii, zanosi modły o szczęśliwy powrót Domana. Nikczem­ny handlarz Lubor, korzystając z nieobecności Domana, usiłuje zdobyć Bognę. Odtrącony przez nią, wpada na szatański pomysł: obala posąg bogini, po czym przywołuje lud i oskarża dziew­czynę o świętokradztwo. Od straszliwej śmierci z rąk sfanatyzowanego tłumu ratuje Bognę jedynie nieoczekiwany powrót Domana, który oddaje Mestwinowi zdobyty pierścień Juraty. Stary rybak łączy dłonie kochającej się pary, a cały lud podej­muje melodię uroczystego hymnu o wiecznej straży słowiań­skiego ludu nad sinymi falami Bałtyku.

Na postawie encyklopediateatru.pl

 
 

Oferty

  • zapytanie ofertowe – muzyka
  • zapytanie ofertowe – taniec